The Revolution is Here

Where is the opposition?
انقلاب شد!
اپوزیسیون هنوز بر سر خود می کوبد!

Solidarity Iran

One of the main reasons, so far, for the ineffectiveness and disorganisation of the Iranian opposition has been the infighting amongst various political groups and organisations. Ironically, the majority of Iranians individually see the need for a united front against the regime. But when it comes to the organisations that hold themselves the representatives of the people, it is a different story altogether. They don't seem to be able to form a united front. Each group and even some individuals have on many occasions organised conferences and called for a national unity based on their own agendas and conditions, which has been either ignored or boycotted by others. Their insistence and refusal to concede on certain issues has left the regime to strengthen and continue its barbaric rule.

The problem with the Iranian opposition is that they cannot agree on the system of governance after the fall of the regime. There are those who support a monarchist system, the way it used to be before 1979; those who support a constitutional monarchy (both of these groups are supporters of Reza Pahlavi, son of the late Shah of Iran); those who want a republican system; and those who want a federal system (Many Iranians are nervous about federalism as they mistakenly equate it with possible disintegration of the country). In the early days, they completely dismissed each other and fought to the point of annihilating the other. They soon realised it was the regime that was the real beneficiary of this disunity and infighting. The majority of the organisations then conceded that the form of the governance should be determined by a national referendum soon after the fall of the regime. A Referendum Movement, also known as the 60,000,000 dot com was formed. The organisers of this movement were a few Iranian individual dissidents who left Iran. This movement was dominated by the constitutional monarchists and therefore boycotted by the rest. It failed to do the job of uniting all the opposition groups. The Referendum Movement insisted that basically only two types of systems would be put to the people: constitutional monarchy or republic. The main republican organisations did not participate or support this movement even though some individual republicans did.

The Solidarity Iran movement organised by about half a dozen organizers of various political stripes is one step forward from the previous movements to unite the Iranians. Their call has been responded to by many different political groups. This movement is inspired by the Polish Solidarity union and its aim is to give a more coherent shape and identity to the diverse and fractious Iranian dissident diaspora. The movement is seeking to coordinate and boost efforts by people within Iran to topple the country's terrorist-sponsoring and barbaric Islamic regime and replace it with secular, democratic rule.

I hope this movement gets much publicity as our revolution is in desperate need of coordination and leadership.

موافقت شیرن تر از مخالفت

بیاییم کمی بجای مخالفت با هم موافقت کنیم
به چان خودم بسیار شیرینتره
نمی گم کورکورانه عقاید طرف مقابل رو قبول کنیم و با او موافقت کنیم
منظورم اینه که سعی کنیم موافقت کنیم
سعی کنیم با نیت توافق بریم جلو طرف

فریدون فرخزاد یکی از با شهامت ترین هنرمردان ایرانی بود که به دست همان ایرانیانی کشته شد که دکترای حقوقش را کنار گذاشت تا برایشان بخواند و برقصد تا شاید اندکی از قرن هفتم جلوتر بیان. همانهایی که اکنون بخاطر هزار دلار ریش می گذارند و یا عقایدشان و نظراتشان را نسبت به خونخوارترین رژیمی که ایران تا کنون تجربه کرده گرد می کنند.
فریدون از همه ملت شاکی بود. آو حق داشت که شاکی باشد. او می تونست با مدارک و انرژیی که داشت بهترین مشاغل را برای خود دست و پا کند. اما او تا آخرین لحظه زندگیش با رژیم مبارزه کرد و در راه آگاه کردن ملتش لحظه ای دریغ نکرد. و با دست همان ملتی که تمام زندگی خود را برایشان فدا کرد تکه تکه شد. آری فریدون و فروغ آن دو خواهر و برادر, آن دو عاشق ایران و ایرانی و در حقیقت تمام ایرانیانی که زندگی خود را در راه آزادی ایران فدا کردند این پیام را برای ما دارند:


هرگز سکوت من
علامت انتحارم نیست
قلبم اگر شکست
لحظه مرگ کارم نیست
ایران همیشه هست
هرکجا که سلامی هست
در راند آن سلام
از شرافت پیامی هست
و هرگز گمان مکن
که در وطن تنها هستی
من در کنار تو و تو در میان ما هستی
اما اگر پرچم شیرو خورشید من
تکه پاره شد
مثل ذرات امید من
چونکه زنده ایم
بخاطر شرافت انسان
خیزیم زجا
بنام تاریخ ایران
آنها که آمدند
تبار ایران را کشتند
مارا به جرم عشق
به خون ایران آغشتند
و فریاد ما شکست
در گلوی هزاران مرد
و از میهنم چه مانده اکنون
جز سکوت سیاه مرگ
اما هرگز گمان مکن
که در وطن تنها هستی
من در کنار تو و تو در میان ما هستی

این سرود را فریدون برای ما از خود بجا گذاشت. فریدون در صدد بود که تمام خوانندگان لس آنجلسی که اکثریتشان معروفیت خود را به فریدون مدیونند گرد هم جمع کند و این سرود را بخوانند و یک حرکتی را از سوی این خوانندگان در حقیقت دو ریالی دامبلی کولک
آغاز کند. اما متاسفانه فریدون اشتباه کرد. او فکر می کرد این هنرمندان دو ریالی قلبشان مثل خودش برای ایران می تپد. اما او بزودی متوجه شد که آنها قلبی در سینه ندارند و آنچه که در سینه دارند برای ایران نمی تپد برای هزار دلار امریکایی می تپد.

فریدون و فروغ در کنار حافظ و مولوی و فردوسی آرمیده اند و تاریخ ایران هرگز این دو خواهر و برادر را فراموش نخواهد کرد.

... ElBaradie.

The job of the IAEA is to monitor the nuclear activities of the countries in pursuance of or possession of nuclear technology and report to the UN Security Council if there is any breach of the NPT. The IAEA is a watchdog period. It has to be factual in its reports and opinions regarding its findings and nothing else. The IAEA has no powers to express any concerns other than that the monitored country is in breach of the NPT. The decision as how to deal with the country in breach of the NPT is UN Security Council’s alone and what the UN Security Council decides is none of the IAEA’s business. Why is Mohammed ElBaradei expressing his own personal opinions wearing the head of IAEA hat?

ElBaradei is appointed to head a watchdog organisation and that is all. It is not his business to express opinion beyond what he is elected to do which is to report on nuclear activities. Is he acting beyond his job description when he expresses personal opinions that may undermine or influence any decisions of the UN Security Council? If he is worried about some "crazies", he can always lie about his findings in his reports!

Check this out

توهین به مادران, خواهران و دختران ما تا کی؟؟

در هیچ جای دنیا هیچ دولتی هرگز طرحی برای ارضای جنسی جوانان بکار نبرده و اصولن این موردی نیست که دستگاه های دولتی در آن نقشی داشته باشند. در جمهوری اسلامی و از آنجاییکه این حکومت وظیفه خودش میدونه که در تمام امور خصوصی و فردی مردم حتی در شستن ماتحتشون هم دخالت کنه حالا نوبت رسیده به ازدواج موقت (صیغه ای) جوانان.

این طرح شرم آور ملایی, مانند تمام اصول اسلامی, برای ارضای نیازهای مردان مطرح میشه. صیغه و ازدواج موقت هرگز نیازهای زنان را برطرف نمی کنه و بیشتر به مشکلات آنها اضافه میکنه. نیازهای زن بیشتر عاطفی اند تا جنسی و این طرح اسلامی ازدواج موقت (صیغه) علنن تمام زنان ایرانی را روسپی اسلامی اعلام میکنه که عملن هر روز می توانند مورد سواستفاده مردان قرار بگیرند. ملاهای بی شعور هرگز درک نمی کنند که رابطه دوستی یک پسر و دختر لزومن با انجام عمل سکس دخولی توام نیست. این عقب افتادگان دایناسوری هرگز معنی عشق بین دو انسان را درک نکرده و نمی کنند. آنها هرگز عشق و علاقه یک دختر و پسر دست در دست در پارک را نمی بینند و قبل از هرچیز فرض را بر ان میگیرند که این دو انسان با یکدیگر رابطه جنسی دارند, که به هر صورت حق طبیعی و فردی انهاست و به هیچکس حتی پدر و مادرشان هم مربوط نیست. این طرح شرم آور قدرت مرد را دررابطه اش با زن قوی تر می کند و زن را بیشتر از همیشه ضعیف تر و زخم پذیرتر.

از آنجاییکه این حکومت ضد زن در طبیعتشه که حقوقی برای زن قائل نشه هرگز لحظه ای تامل نمی کنه که دستگاه های دولت در خصوص حقوق زنان موظفند که ازآنها حفاظت کنند. یعنی از زن که از نظر فیزیکی از مرد ضعیفتره در مقابل تجاوزات مرد و جامعه حفاظت کنه. یعنی قوانینی رو وضع کنه که از زن حفاظت کنه یعنی قوانین ضد تبعیض جنسی, قوانین ضد متلک گویی, قوانین فشار سکسوالی و قوانین ضد تجاوز سکسوالی. یعنی اگر اداره ای و یا شرکتی یا کارفرمایی نسبت به زنی تبعیض جنسی قائل شد و به او کمتر از همکار همتای مرد او حقوق و مزایا داد , در صورت شکایت زن, کارفرما را تنبیه کند؛ اگر مردی در محل کار یا در کوچه و خیابان به زنی متلک های سکسوالی و یا جنسی میپراند, در صورت شکایت زن, ان مرد را تنبیه کند؛ اگر کارفرما و یا رئیس از زن بخواهد سو استفاده سکسوالی کند, در صورت شکایت زن, او را تنبیه کند. اگر مردی به زنی تجاوز کند اورا با اشد مجازات تنبیه کند.
اما واقعیت در حکومت ناب محمدی اسلامی ایران درست وارونه است. یعنی در تمام موارد فوق مقصر خود زنه و چنانچه ماجرا به دادگاه کشیده شود زن است که نهایتن مجازات می شود!! اگر به زن تجاوز بشه خودش مقصره لابد (!!) خودش مرد متجاوز رو تحریک کرده بوده!! اگر به زن در محل کار, توی کوچه و خیابون متلک بگویند تقصیر خودشه چون بی حجاب بوده!!!
از دین زور گوی اسلام که بر اساس زور بنیاد شده هرگز انتظار دیگری نمی توان داشت. بهترین سوژه های یک زورگو مستضعفانند. مستضعفان واقعی جامعه یعنی زنان, قربانیان اصلی دین زورگویی هستند که بی شرمانه خود را حامی مستضعفان میدونه!

از این عقب افتاده های اسلامی این دایناسورها که بر اساس همان ارزش های سیزده قرن پیش بر ملت بدبخت ایران حکومت می کنند هرگز نمی توانن انتظار دیگری داشت.
توهین به زنان ما تا کی؟ ما تاکی باید با اینها زندگی کنیم؟

Islamic Regime Is Playing Its Last Card

Ali Larijani, regime’s chief negotiator is working hard to prevent a third UN sanction.

Larijani knows that the Islamic regime will be the loser in the standoff. He has tried the ‘Mullah diplomacy’ of deceit and distortion to fool the West into a false sense of security about its nuclear activities. But in his opinion, his works are undone by Ahmadinejad’s maverick approach. Ahmadinejad at every opportunity has insisted that the regime would not halt nuclear activities under any circumstance whatsoever, thus, getting the West’s back up. In protest to this, Larijani has apparently handed in his resignation to Ayatollah Khamenei on five occasions. The resignations were not because Larijani is in favour of halting the nuclear activities. Larijani and Ahmadinejad drink from the same tap. Larijani believes the West still falls for the Mullah diplomacy: Ahmadinejad realises the West has gotten to know the regime well and sees no point in being deceitful, he cuts the crap and states the intentions of the regime. At least he is honest in that!

The Islamic regime, to save itself is now getting very close to playing its last card in the nuclear standoff with the UN, i.e. the full cooperation with the IAEA. However, should a regime with such a track record as the Islamic regime ever be trusted, even if the regime agrees to halt all its nuclear activities? The work of IAEA greatly depends on trust. Therefore, the IAEA must consider whether or not it can trust the Islamic regime; whether or not it can be sure of complete disclosure of all nuclear activities by the regime; and whether or not it has the ability and resources to thoroughly monitor and check the nuclear activities of the regime. The regime continued its activities through two decades without disclosing any of its nuclear activities to the IAEA. So far most of the revelations of the regime’s clandestine activities have been made by some of the Iranian opposition groups in exile not the regime itself or the IAEA. Having learnt from its previous sloppiness, the regime would take extreme precautions to ensure that none of its clandestine nuclear activities would be exposed.

It is a tragic mistake to let the Islamic regime master the nuclear technology. The Islamic regime does not just oppose the secular democracy, the principles and values of the free world and leave it at that, it sees those principles and values as an enemy and sees its own survival in the complete destruction of its Western enemy. Western values and Islamic fundamentalist values of the Islamic regime can never live side by side. The regime is exporting its Islamic fundamentalist values abroad and seeks to establish itself as the leader of the Islamic world. This is the long-term ambition of the Iranian Mullahs. The nuclear technology is only for that goal. Otherwise, the regime has a thousand and one other more immediate problems and issues at home to grapple with.

However, the more immediate effects of Islamic regime’s nuclear capabilities will be atrocities committed by its proxy terrorists such as Al Qaeda, which has already warned the world about things to come: wearing a white robe and a turban, Adam Yehiye Gadahn who also goes by the name Azzam al-Amriki, said Al Qaeda would not negotiate on its demands.

"Your failure to heed our demands ... means that you and your people will ... experience things which will make you forget all about the horrors of September 11th, Afghanistan and Iraq and Virginia Tech," he said in the seven-minute video.

The international community must not lose its focus on the dangers of a nuclear Islamic Republic of Iran. If this regime masters nuclear technology and enriches plutonium, there are no guarantees that those enriched plutonium would not get into the hands of the Islamist terrorists.