زبان پارسی یا فارسی یا زبان رسمی ایرانی

آیا زبان رسمی کشور باید پارسی خالص باشد؟

همانطور که می دانیم زبان مادری همه ما ایرانیان پارسی خالص نیست. همانطور که همه ما ایرانیان پرشین نیستیم: ما در ایران عرب, ترک, کرد, لر, بلوچ, گیلانی, مازندرانی و پارس داریم که همه آنها زبان مادری خود را دارند. زبان مادری هم همه می دانیم تا چه اندازه برای بیان احساسات واقعی فرد مهم است. زبان رسمی از سوی دیگر معمولا فاقد احساسات واقعی شخص است و بیشتر برای موارد سیاسی , اجتماعی, علمی و پژوهشی بکار برده می شود. زبان رسمی برای یک کشوری مثل ایران که مجموعه ای از زبان ها و نژادهای مختلفی است ضروری است و به نظر من چنین زبانی لزومن نباید زبان خاص و خالص یکی از نژادهایی که در ایران زندگی می کنند باشد. زبان فارسی از گذشته های بسیار دور زبان رسمی ایران بوده و اینچنین هم حتمن باقی خواهد ماند. اما پا فشاری بر خالص کردن این زبان رسمی به نظر من کار درستی نیست. از اینرو من معتقدم که زبان رسمی ایرانیان که اکنون فارسی است نه تنها نباید پارسی خاص باشد بلکه می باید با مرور زمان برای رسا تر شدن و کاملتر شدن از دیگر زبان های نژاد های ایرانی منجمله عربی نیز استفاده ببرد.

اما این به این معنا نیست که من مخالف پارسی خالص هستم. من خود پارسی اصیل هستم و معتقدم که زبان مادریم نیز بهتر است خالص باقی بماند و از تمام پارسیانی که برای خالص کردن زبان مادریشان تلاش می کنند قدر دانی می کنم. همینطور باید بگویم که من به این هم واقفم که بسیاری از ایرانیان معتقدند که پاک کردن لغات زبان عربی از زبان رسمی ایران نوعی مبارزه با رژیم اسلامی است که بنیادینی اسلامی و عربی است. به نظر من بهتر است این هم میهنان مبارز عزیزم مواظب باشند تا با سعی در خالص کردن زبان رسمی کشور ناخودآگاه نوعی نژادپرستی و جدایی بین ایرانیان بوجود نیاورند. یا موضع خود را بوضوح مشخص کنند که آنها با دیگر زبانهای ایرانیان منجمله زبان عرب های خوزستان موردی ندارند و فقط در تلاشند تا زبان مادری پارسی خود را خالص کنند.

این مطلب یا مطالب دیگری که در این وبلاگ می نویسم مطالبی نیستند که در آنها احساساتم را بیان میکنم بنابراین از زبان فارسی رسمی استفاده می کنم.